|
De Amerikaanse windmotor in Goingarijp |
|
De windmotor op de
wereldtentoonstelling Rond 1900 kwam de windmotor via Duitsland naar Nederland onder de merknaam ‘Hercules Metallicus. Al snel kwamen er meer merken en typen. ‘Onze’ molen is een Slager-molen, gemaakt bij de fa. Slager uit Wolvega. Volgens informatie zou ‘onze’ molen de allerlaatste van dit type zijn, die bewaard is gebleven.
De molen in
Goingarijp Rond oktober 2004 werd door dorpsgenoten geopperd om bij de ingebruikname van de dorpsvernieuwing niet voor beeldende kunst te kiezen maar voor een cultuur historisch object in ons dorp. Op de ledenvergadering werd het idee om de ‘wynmotor’ terug te brengen in ons dorp, voornamelijk positief onthaald.
Een bak roest in een
weiland nabij Wolvega Uit hun aantekeningenschrift:
- windrad diameter De heren waren enthousiast. Er werd een commissie gevormd die de praktische en technische zaken zou onderzoeken. Er werd informatie ingewonnen, bij de eigenaar Staats Bosbeheer, bij Van der Meer uit Broek, Bergstra uit Sneek en Bakker-IJlst. Samen met een aantal leerlingen van het ROC is de molen gerestaureerd. Bovendien is er veel energie gestopt in het vinden van sponsors. De begroting van het project lag rond de € 20.000. Juni 2007 was het zover en werd de molen van Goingarijp officieel op de wind gezet door burgemeester Kuiper en de vier studenten van het ROC, Simon van der Bij, Jeroen Bruinsma, Ezli Looy en Jan Schaap, onder toeziend oog van hun leermeester de heer Feenstra en de inwoners van Goingarijp. In de werkgroep van de Amerikaanse Windmolen zaten: A. Hooysma, H. Brink, A. van der Wal, M. Bleeker, H. Siesling en J. Rypkema.
|
|
|